Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

"Παιδί"

   Από μήτρα γυναίκας γεννημένη η απόφαση... Ζωής. Το σπέρμα δοσμένο από κείνον που θέλει να δώσει... Αγάπη. Θέλει ή μπορεί; Γνωρίζει; 
   Κανείς. Κανείς δεν γνωρίζει από πριν. Μόνο νομίζει... πως ξέρει.
   Και η ζωή είναι δω! Σε μένα, σε σένα, αναμεσά μας και γύρω μας. Σ' εκείνα τα πλάσματα που ήρθαν εδώ για να μας διδάξουν. Πιότερο απ' όσο εμείς. Το ποιοι θα μπορούσαμε να 'μαστε αν το επιτρέπαμε. Πιότερο απ' όσο νομίζουμε.
   Κι ύστερα φως, κι έπειτα απόγνωση, και πάλι μια αχτίδα φερμένη απ' το τίποτα, ένα γέλιο μικρό, ένα χάδι ολόκληρο, ένα θαύμα... μεγάλο! Η ανάσταση. Αυτού που δεν ξέραμε καν πως υπάρχει. Πως ήτανε ήδη εδώ. Πριν από μένα, από σένα, από κείνα που ήρθαν και τ'άλλα που έρχονται. Μόνο νομίζαμε. 
   Και είναι αλήθεια ετούτη η απορία μας: Ανασταίνεται εκείνο που είναι αιώνιο; Ποτέ ...και αιώνια. 
Σαν αστραπή. Που κι αν δεν προλάβαμε πριν να τη δούμε, σίγουρα λίγο θα την ακούσαμε. Ήταν βροντή. Κι αν όχι κι αυτό, πάλι κάπου θα υπάρχει αποτύπωμα.  Ας ψάξουμε. Μην πούμε ότι δεν ήρθε. Ούτε ότι δεν έγεινε.  Έγινε. Υπάρχει. Είναι κάπου εδώ. Δεν το νομίσαμε.

                                                                                                                                     Ευαγγελία Σ.
"ΔΥΝΑΤΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ"

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

"ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΜΠΑΜΠΑ;"

Πατέρα μου, γιατί πήρες αυτή τη βάρκα τόσο νωρίς; 
Δεν πρόλαβα καν να σε χαιρετήσω. Να σου πω πως σ' αγαπώ 
και πόσο ήθελα μια αγκαλιά...
Όσες ανηφόρες κι αν τράβηξα, όσους Χειμώνες κι αν πέρασα, βρήκα φεγγάρια που σού 'μοιαζαν, μα δεν ήσουν εσύ. 
Κύκλους ξανά και ξανά, που μου έλειψες τόσο... ανομολόγητα... 
Που ακόμα μου λείπεις... 
Σου έδειξα άραγε πόσο σε ήθελα; 
Πως ασφάλεια ένιωθα μόνο μαζί σου; 

                                                            Ευαγγελία

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

"Ούτε πάνω, μήτε κάτω"

Κρεβάτια πήρες πολλά καλέ μου άντρα. 
Σε κάποιο απ' αυτά μπορεί να με είδες. 
Τώρα, ψάξε καλύτερα αυτή τη γυναίκα. 
Ούτε πάνω, μήτε και κάτω απ' αυτά,
μα ολό'ι'σια μες την Πηγή σου. 
Ψάξε γι αυτή την ουσία της, 
που εσύ κουβαλάς εν αγνοία.                                                
Όχι για κείνη που νόμιζες πως σε ευνούχισε 
κι ας ήταν η ίδια η μάνα σου. 
Ακόμα κι αν το 'κανε, ήταν γιατί το μπορούσες 
να σώσεις τη δύναμη που είναι και ισχύς μου. 
Ψάξε για σένα που με έχεις πάντα εκεί 
μες τα φυλλοκάρδια σου. 
Και ύστερα, όταν με βρεις 
και νιώσεις πως κάποτε ήμασταν ένα, 
θα βλέπεις κι απ' έξω σου πιότερο 
και όλο καλύτερα θα με αναγνωρίζεις.

                                                    Ευαγγελία Σ.
 
 

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

"Ενοποίηση"

"Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, πέφτει και σε πλακώνει"... 
Είπα να το σεβαστώ λοιπόν, μιας και όταν έγινε χάρηκα τόσο πολύ, και το παραθέτω εδώ ξεκινώντας αρχικά από ένα απαντητικό γράμμα στον άνθρωπο που ψάχνοντας στο διαδύκτιο, βρήκε και επέλεξε το ποίημά μου "Μισή" για μια σημαντική εκδήλωση με στόχο την ενότητα πολλών φορέων και συλλόγων στο νομό Πέλλας, και αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης. 

Στις 18 Μαρτίου 2017 - 12:37 μ.μ.
  
 Ό,τι σας γράφω μπορείτε να το μεταφέρετε ατόφιο στην συνάθροισή σας, για την οποία εύχομαι να λειτουργήσει αληθινά σαν σημείο εκκίνησης μιας ουσιαστικής ενότητας ανάμεσα στους συλλόγους που εκπροσωπούνται, και ανάμεσα στους ανθρώπους που τους απαρτίζουν και ωφελούνται από την ύπαρξή τους.
   Καταρχήν για τον τριπλό λόγο της σημερινής ημέρας, με μεγάλη χαρά, τιμή και συγκίνηση, δίνω την άδειά μου να απαγγείλει το ποίημά μου "Μισή" ο Αντώνης. Μακάρι να το γνώριζα πιο νωρίς, για να έρθω να τον ακούσω. Σε ένα ποίημα με το οποίο συμβολίζω την ανάγκη αναγνώρισης, αποδοχής και ενότητας με καθετί που μοιάζει διαφορετικό μέσα μας και γύρω μας. Γιατί ο καθένας θέλει να αγαπιέται. Από το σύμπαν ως την πιο μικρή μονάδα, και από τον άνθρωπο ως την Θεία Πηγή της άπειρης αγάπης των πάντων, που γνωρίζει σοφά τι Ποιεί την κάθε στιγμή... Σας μιλώ εδώ και σαν μητέρα με την ευλογία ενός γιου που έφερε στη ζωή μας μια μορφή εγκεφαλικής παράλυσης, και σαν δημιουργός, μα πρωτίστως σαν άνθρωπος που ένιωσα την δική μου βαθιά ανάγκη να αγαπηθώ όπως είμαι, σκύβοντας και βλέποντας μέσα μου την διαφορετικότητα και την ατέλεια, αλλά και την σοφία που ενέχεται ακόμα και σε ό,τι δεν μου αρέσει. Και σας εξηγώ...
    Αυτή η ίδια σοφία με έφερε πρώτη φορά στα μέρη σας δεκαπέντε χρονών να εργαστώ στα καπνοχώραφα για αρκετά Καλοκαίρια, Έφηβη τότε, ένιωθα βαριά την φυλακή και καταπίεση όλων εκείνων των συναισθημάτων αδικίας, θυμού, οργής, ματαίωσης, ακόμα και ντροπής που έχει η σκληρή εργασία πριν την ενηλικίωση, και μάλιστα σε ξένο τόπο. Τόσο βαριά, που για τρία χρόνια μετά, αφού σταμάτησα και ενώ τελείωνα το Πανεπιστήμιο, έβλεπα ακόμα εφιάλτες πως δούλευα εκεί! Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο...Ευλογία είναι ό,τι συμβαίνει στην ζωή μας.Γιατί ποτέ δεν θα φανταζόμουν έναν τέτοιο κύκλο τριάντα πέντε χρόνων ζωής, που η Θεία Σοφία επέλεξε και με ξαναφέρνει εδώ σήμερα. Από τότε δηλαδή που ντρεπόμουν να φανερώσω τα χέρια με τα μαύρα μου νύχια απ' τον καπνό, ως τώρα που φανερώνω κάτι απ' την καρδιά μου, με αυτό εδώ το ποίημα. Και σας ομολογώ επίσης εδώ, σε μια τέτοια μέρα αφιερωμένη στην ποίηση, πως "τα πιο βαθιά λόγια μου του ποιητή, έρχονται από έναν Άγιο τόπο, όπου συναντιούνται οι επιθυμίες με τις ανάγκες."
   Με πολλή ευγνωμοσύνη λοιπόν και ευτυχία για την συνεύρεση και αυτό το μοίρασμα, σας ευχαριστώ και σας χαιρετώ.

Ευαγγελία Σερέτη.

Υ. Σ: Στην διάθεσή  σας ειλικρινά, για ότι θα μπορούσα να συντελέσω από την δική μου θέση για την ειρήνη και την ενότητα.

Παρακάτω είναι η σχετική δημοσίευση που αντέγραψα εν μέρει από το http://www.anatolikdapmea.gr που είναι η επίσημη ιστοσελίδα του

ΕΝΟποίηση
Στις 18 Μαρτίου 2017 είχαμε τη χαρά και την τιμή να συμμετάσχουμε σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση με την ονομασία «ΕΝΟποίηση» που έγινε για πρώτη φορά στην πόλη μας, αφιερωμένη στην παγκόσμια ημέρα ποίησης στην αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Πέλλας.

Στην εκδήλωση αυτή που είχε στόχο την ενοποίηση συλλόγων και φορέων πήραν μέρος πολλοί σύλλογοι και φορείς όπως το ΕΕΕΕΚ, το ΚΕΔΔΥ, το ΚΑΠΗ, το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, το Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου, ο Σύλλογος Φίλων Νοσοκομείου, ο Σύλλογος Καρκινοπαθών, η Ομοσπονδία Γυναικών, ο Σύλλογος Δικαστικών Υπαλλήλων, ο Σύλλογος Εποχιακά Απασχολούμενων Γυναικών, Εκπρόσωπος του ΚΔΑΠ – ΑμεΑ Γιαννιτσών, ο Ανέστης Κολυμπάρης με το ποίημα της Ευαγγελίας Σερέτη – την ευχαριστούμε πολύ για την άδεια που μας έδωσε να παρουσιάσουμε το ξεχωριστό ποίημά της με τίτλο «Μισή» – ο Ανέστης το απήγγειλε εξαιρετικά εντυπωσιάζοντας το κοινό που κατέκλισε την αίθουσα.

Το αναφερόμενο ποίημα: 



                        Μισή    

Το χέρι σου απλώνεις κομμάτι απ’ τον ήλιο,  

σελήνη σου δίνω μισή από χέρια·

αιώνια κύκλο γυρεύει το φως τους
κι εμείς στη σκιά τους χανόμαστε χώρια.


Με βήμα που ξέρει πού είναι ο δρόμος,

κοιτάζω ψηλά εσένα να φτάσω
κι αν κάτι μου λείπει δε θέλω να ψάχνω
αγάπα με τώρα που είμαι όπως είμαι.


                                                                                                          

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

"Καινούρια γυναίκα"

Η καινούρια γυναίκα δεν αρχινά απ' τον έρωτα! 
Κάθε της κύταρο δονεί η ζωή και την μεθάει ο χτύπος κι η ανάσα της. 
Η καινούρια θωρεί την παλιά, μα την αφήνει ξοπίσω της.  
Όταν κοιτά, αφήνει το ίχνος της γιατί 'ναι μοιραία...
Χαμογελά και χορεύει οπωσδήποτε! 
Δεν τρέχει να "χάσει" κιλά, μα αφήνει τα βάρη που κράταγε πάνω της. 
Όπου αφαιρεί, προσθέτει αρμονία. 
Κι από τις "φέτες"...  διαλέγει καρπούζι. 
Ούτε τη νοιάζει το πόσο σου, μα μόνο το πώς. 
Αν τυχερός, κοντά της σταθείς, δε θα σου δείξει το ψέμα γι αλήθεια της. 
Τέτοια τερτίπια εκείνη, δεν τα χρειάζεται.  

Ούτε παλεύει για φίλους ανύπαρκτους. 
Ξέρει κι ο χρόνος πως είναι ένας ψεύτης. 
Του χαμογελά σαν σβήνει κεράκια του, 
γιατί 'ναι η καρδιά της φλόγα αναμμένη. 
Κι αν βάλει νυστέρι σε όσα της χάραξε, πάει να πει πως δεν τον φοβάται. 
Αυτή αξιώνεται έξω της, όπως και μέσα ανέγγιχτη. 
Δεν κάνει την όμορφη , "είναι" Ωραία. 
Ούτε την τέλεια... "είναι" σπουδαία. 
Δεν κάνει την ξέγνοιαστη, απλά χαλαρώνει. 
Να μπαίνει στη μέρα της πρώτα ο ήλιος. 
Ν' ακούει τα πουλιά, κι ύστερα τ' άλλα...

Και όταν η νύχτα απλώνει τα χέρια της, 
εκείνη τη βρίσκει να φέγγει ακόμη. 
Γιατί ως το λιόγερμα πέρασε κι άφησε 
πολλά "ευχαριστώ" και λίγα "συγγνώμη". 
Και αν στο κρεβάτι ξαπλώνει μονάχη της, 
το προτιμά απ' της τρύπιας ανάγκης 
που όσο κι αν τρέφονται ποτέ δεν χορταίνουν. 
Εκείνη γνωρίζει, σαν φύλακας άγγελος ενός δισκοπότηρου, 
πού στάζει τα χείλη κι αυτό το κορμί της. 
Έπαθε κι έμαθε να ανοίγεται ολόψυχα 
σε ένα φιλί που να την αγγίζει, σε μία αγκαλιά που να την χωρά. 

                                                                                                               Ε. Σ. (Ανέκδοτη ποίηση)

 


 
 

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

"κι από μέλι γάλα..."


Χορεύονται τα νανουρίσματα; 
Και όμως ... χορεύονται!
Τόσο που ταξιδεύει αυτό το τραγούδι και η φωνή, σαν σε μια αγκαλιά. 
Απ' την πρώτη φορά, σε μια θετρική παράσταση, το άκουσα με συγκίνηση. Ευχαριστώ τη Μαρία Ρούσση που με άγγιξε. Και από τότε, κάθε φορά που το συναντούσα, κάτι δονούνταν μέσα μου. 
Το πρωτοχόρεψα σε ένα εργαστήριο 5ΡΥΘΜΩΝ πριν ένα μήνα, δακρύζοντας. Και ευχαριστώ τη δασκάλα μου Πάττυ Πετροπούλου για την επιλογή της. Σήμερα όμως, που το διάλεξα σπίτι μου να τ' ακούσω, μόλις άρχισε, κινήθηκαν πρώτα τα χέρια και άπλωσαν στο χώρο, και ύστερα το σώμα με χέρια ανοιχτά και μάτια κλειστά, κεφάλι αφημένο πίσω και ευγνωμοσύνη, στριφογύριζε σα να 'θελε κάτι ν' αγγίξει και να αγγιχτεί. Κι εκεί, μέσα στην τόσο απλή κίνηση, ένιωσα ξαφνικά για ποιον και γιατί δάκρυζα. Για τον πατέρα μου, και για την αγκαλιά που δεν χόρτασα...
-Μα, τόση αποδοχή πώς θα την αναγνώριζα στη ζωή, και πώς θα γνώριζα το πότε και πού δεν υπάρχει, αν δεν την είχα γευτεί έστω και λίγο μαζί σου;  
                                                                                                     
                                                                                                               Σ' ευχαριστώ πατέρα. 

Το πλούσιο ταξίδι

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

"Γυναίκα, γυναίκα μου"

Γυναίκα, σε βάφτισα όνειρο 
για να μην μπορώ να σε ξεσκεπάσω. 
Αν θα γινόταν θα σ' έχανα μέσα από τρόμο αιώνων. 

Γυναίκα, δυο χέρια απαλά, τι να μου κάνουν μονάχα; 
Πεινώ και διψώ. 
Μη μου φυλάς τις καμπύλες σου για ύστερα βράδια...
Τα θέλω όλα τώρα σα να 'μαι μωρό. 

Γυναίκα, σε ζήτησα πριν καν να μάθω ποιος είμαι. 
Κι όταν σε βρήκα δεν ήξερα, 
πως το να με βλέπεις, αυτό μόνο φτάνει. 

Γυναίκα, γυναίκα μου, αργά να μου δίνεσαι, 
κοφτά να μιλάς, να καταλαβαίνω... 
Απ' τις αισθήσεις μου κάποιος μ' απέκοψε, 
και τώρα μαζί σου μεταλαβαίνω. 

Γυναίκα μου μη με προδίδεις 
και φεύγω μονάχος για βόρειες θάλασσες. 
Τούτος ο θάνατος που τρέχει όλο μέσα μου, 
θέλει εσένα οπλαρχηγό.  

Γυναίκα μου όταν περνώ της γης τα διόδια, 
μη με κοιτάζεις με μάτια αδιέξοδα. 
Εκεί μέσα χορεύουν δυο άγριες θάλασσες. 

Γυναίκα συγχώρα με, κι ας μη στο ζητάω. 
Σαν σμίγω μαζί σου, ωραίος κι αγέρωχος γίνομαι πάλι. 
Ή... έτσι νομίζω, όταν το ψέμα σου το προτιμάω 
από μία αλήθεια που δεν την αντέχω. 

                                                                        Φιλιά, 
                                                                                 Ευαγγελία Σ.
"Αυτό που κρύβουμε και είναι κοινό."

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

"Δεν φταίει κανείς"

   Λες και τούτος ο Χειμώνας είναι εδώ για να αγαπήσουμε... τον εαυτό μας...


 "Ό,τι αργεί κι ό,τι στη γη 
είναι βαθιά κρυμμένο 
πάλι στο φως θα βαφτιστεί 
και θα 'ρθει ευλογημένο."

                    Ηλίας Κατσούλης
                      "Καλαντάρι"

   Ναι... Ακόμα και όσοι αυτή την εποχή καλλιεργούμε την απελπισία, ας θυμηθούμε πως όλα είναι ένας κήπος. Ό,τι σπέρνεις, πιθανόν να θερίσεις. Ό,τι θρέφεις, αυτό θεριεύει. 
   Ας προτιμούμε την καλλιέργεια της ευγνωμοσύνης για τα πάντα. Κι ας του φαίνεται λίγο του μικρόψυχου νου, το να επιστρέφει σώος και ασφαλής στο σπίτι τα βράδια, ενώ ξέρει πως οι μισοί και πλέον συνάνθρωποι κυκλοφορούν υπό την επήρεια φαρμάκων για να βγάλουν τη μέρα ή και τη νύχτα τους, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τις ισορροπίες και τα αντανακλαστικά τους... Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Και η ζωή, ναι η ζωή, δεν είναι δεδομένη. Ειδικά όσοι περνούμε τον εαυτό μας για έξυπνο, ας προσέξουμε. Μου πήρε χρόνια να νιώσω το πώς είναι "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι...".
   Είναι πολύ το να πλαγιάζεις σ' ένα μαξιλάρι και να κλείνουν τα μάτια, όπως μικρού παιδιού απ' την κούραση... Ευλογία. Έχω ασθενή που όπως μου 'λεγε χτες, πέφτει και δεν μπορεί να κοιμηθεί. Κι αληθινά σας λέω έχει παιδιά κι εγγόνια, άντρα καλό, υγεία κατά τα φαινόμενα, σπίτι και εξοχικό, και όλα μοιάζουν τακτοποιημένα. Και όμως...
   Ας πούμε ευχαριστώ για τον ήλιο που βγήκε σήμερα, για να ...διαψεύσει τα λόγια του γιου μου τόσες μέρες με τη βροχή και το κρύο: "Αγγλία γίναμε μάνα..." 'Οχι, του έλεγα. Εμείς έχουμε τον ήλιο που, αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή θα βγει. 
   Και τι πάει να πει αργά ή γρήγορα, σκέφτομαι τώρα καθώς συλλαμβάνω τις λέξεις που κυλούν. Όσο αργά ή όσο γρήγορα μπορεί ο καθένας να δει, να αντέξει, και ύστερα ν' απολαύσει. Αυτή την αλληλουχία αλλαγών συνέλαβα σήμερα, ύστερα από μια ευλογημένη κουβέντα με το γαμπρό μου. Κάποτε έτρεχα πολύ, χωρίς ανάσα μέρα και νύχτα, έλεγα ζούσα, ενώ απλά επιβίωνα. Τα χρήματα περνούσαν απ' τα χέρια πολλά για ...πολλά. Τώρα πιο λίγα, φεύγουν πολύ, μα κι αν δεν βγω και μείνω στο σπίτι, είμαι καλύτερα από τότε. Τώρα αναπνέω και προλαβαίνω να δω τα ωραία. Τώρα δεν φταίει η ζωή που περνά και συμβαίνει, ούτε κανείς. Τώρα ευθύνομαι μόνο εγώ, αν δεν τη δω. Ούτε και τότε έφταιγα όμως, που έτρεχα έτσι... Και ούτε υπάρχει λάθος, όπως πήγε να πει ο γαμπρός μου. Γιατί τότε, απλά δεν μπορούσα να αντέξω όσα θα έβλεπα γύρω, αν λίγο χαλάρωνα. Για να χαλαρώσω, θα έπρεπε να σταματήσω να σκέφτομαι τόσο. Αν σταματούσα να σκέφτομαι, τότε θα ένιωθα πολύ! Αν ένιωθα, θα ζωντάνευα πιο νωρίς. Αν ζωντάνευα πριν τη στιγμή που έπρεπε, θα πάθαινα ότι τα πράγματα που ξεπαγώνουν με το ζόρι. Θα τσάκιζα. Τις επιλογές μου δεν θα άντεχα... ούτε καν το ότι έγινα οδοντίατρος. Το ποια είμαι εγώ, αλλά και το ποιοι είναι οι άλλοι. Δεν ήταν καιρός για αλλαγές. Το έκανα μόνο όταν μπόρεσα. Και το έργο εξελίσσεται ακόμα...  
   Γι αυτό λέω πως κάθε στιγμή είναι  για ένα "αλλιώς", μα επίσης και για ένα "ας είναι". Μας χρειάζεται αρκετή δύναμη για ένα αλλιώτικο βλέμμα και μία πορεία "αλλιώς", μα και πολλή επίσης, για την υπομονή που θέλει η αποδοχή αυτού που είναι, έτσι όπως είναι. Και σας ορκίζομαι, πως μόνο μέσα από την Τέχνη της Ευγνωμοσύνης για το καθετί, συμβαίνει πιο απλά, πιο γρήγορα, πιο εύκολα, εκείνο το "αλλιώς". 

                                        Ε.Σ.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

   Θα μπορούσε ο κόσμος μας να λειτουργεί κάπως έτσι... Να μάχεται με τα δοξάρια και, ακούγοντας την καρδιά του, να γεύεται την ελευθερία. Η φλόγες  να ζωντανεύουν την ένωση όπως οι νότες, κι ο κόσμος κατακτημένος να ζει από το ίδιο το πάθος, που φέρνει αντιμέτωπους με μάτια καθαρά δύο φίλους. ... Αυτό της δημιουργίας. Δίχως έγνοια για μαχαιρώματα πισώπλατα, μήτε εχθρούς. Σε μάχες όμορφες να δίνονται, όπου δεν υπάρχουν χαμένοι, ούτε και νικητές. Μονάχα ανθρώποι που ...φχαριστιούνται.
                                                                              Ε. Σ.

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

"Καλό λόγο να λες, καλός λόγος να ζεις."

  

Χριστουγέννων συνέχεια... Αυτό να μου πεις. 
   Ευτυχία. Αυτό τώρα, είναι ευτυχία είπε ο φίλος Χριστούγεννα, με το δώρο των τριάμισι ευρώ στα χέρια του ακόμα. Και ένιωσα υπέροχα που αυτό συνέβαινε εδώ, στο σπίτι μου. Λίγο πριν ευγνωμονούσα εκείνον, μα πιο πολύ τη γυναίκα δίπλα του, που είναι όπως είναι, και έτσι νιώθω ελεύθερη να εκφράζομαι και να πίνουμε καφέ με τον φίλο, δίχως δεύτερες και τρίτες σκέψεις ανάμεσα ή πίσω. Όπως θα έπινα με τον αδερφό. Πάντα περίμενα πως υπάρχει φιλία αμιγής ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα. Και εδώ και καιρό το ζω. Το ίδιο εύχομαι για όλα όσα περιμένω... 
   Με παρέες ανάμικτες λοιπόν, φίλων και συγγενών, μικρών και μεγάλων, άκουσα κι ένιωσα πολλά ωραία και σ' αυτές τις γιορτές. Τόσο που απορώ λιγάκι όταν ρωτάω κάποιους για το πώς πέρασαν, να απαντούν: "Ε, τα συνηθισμένα" ή "κλασικά... οικογενειακά. Δεν ξέρεις;" ή το άλλο το ανάρπαστο: "Οι γιορτές είναι για τα παιδιά." Εκεί είναι που μου 'ρχεται να τρελλαθώ. Ποια παιδιά; Πού είναι τα Παιδιά; Πού πήγαν τα παιδιά;  Πώς ξεχωρίζεις τα παιδιά απ' τα Παιδιά; ...μου έρχεται να πω και δεν λέω. Και σκαρώνω τραγουδάκι στα όρθια, ζεσταίνοντας το φαγητό που έμεινε από χτες, και παρηγοριέμαι μπρος στο μάτι της κουζίνας μόλις φεύγει επισκέπτης που μου 'δωσε μία απ' αυτές τις απαντήσεις.
Έχουμε έναν φίλο 
 κι έναν αφέντη ήλιο 
ν' ανέβουμε πιο πάνω, ν' ανέβουμε πιο πάνω.
Τι λες και δεν δακρύζεις 
μικρή αφέντρα χαίτη 
τι λες κι όλο γυρίζεις 
στην πρώτη σου τη νιότη;
Έχουμε μια ράμπα 
κι ένα μικρό παλάγκο 
ν' ανέβουμε πιο πάνω, ν' ανέβουμε πιο πάνω.
Σ' αγάπησε κυρά μου 
και όμως δεν σου το 'πε 
και ξέρει πως κι εκείνος 
είναι παιδί όπως τότε...

   Έτσι σιγοτραγουδώντας και σιγογελώντας με τα λόγια που κατεβαίνουν αυθόρμηταε λίγο κόλλημα στους τελευταίους δύο μόνο στίχους) μου περνά η απογοήτευση, και δεν το κρύβω πως χαίρομαι κιόλας που κάποια χρόνια τελευταία, κάθε φορά τα ζω πλέον αλλιώς... Μήπως γιατί όλα αλλάζουν και είναι αλλιώς; Ακόμα και όταν δεν το γνωρίζουμε; Κάτι τέτοιο επισήμανε με έκπληξη και η φίλη μου Αγγέλα, καθώς είδε και άκουσε πρώτη φορά όπως είπε, νέους ανθρώπους, παιδιά, να συνεστιάζονται ευχάριστα βρίσκοντας ενδιαφέρουσα και χωρίς να θέλουν να βγουν, την παρέα μεγαλύτερων ανθρώπων. 
   Την παρέα πάντως, τα λαμπιόνια, τα τραγούδια, Χριστουγεννιάτικα και από τ' άλλα, που κάνουν την καρδιά να πετάει και το κορμί να χοροπηδά, λίγο κόκκινο παραπάνω στο σπίτι και πάνω μου, κι όλα αυτά που σταθερά θυμίζουν γιορτές, αναρωτιέμαι αυτές τις μέρες, αν θα τα κρατήσω για όλο το χρόνο... 
    Μα πιο πολύ θα ήθελα σίγουρα να κρατήσω το φωτεινό βλέμμα του γιου μου με κείνο το μειδίαμα από κάτω όταν με βλέπει μες τη χαρά, το γέλιο των φίλων και την έκπληξη για τα μικρά- μεγάλα θαύματα που ζούμε, και την μαγεία που παντρεύει όσα μοιάζουν αντίθετα. Α!...και την χαρά να ανακαλύπτω πως έχω ό,τι χρειάζομαι την στιγμή που το χρειάζομαι! Όπως χτες που σε μια τσέπη μου βρήκα άλλα είκοσι ευρώ να συμπληρώσω το ποσό της κάρτας που έληγε σήμερα. Διπλή η χαρά όταν είδα πως ήταν μόνο εβδομηνταέξι  κι εξήντα λεπτά το σύνολο αυτή τη φορά! Έτσι, μου έμειναν και για τον σημερινό καφέ με την Αγγέλα... Και "Αύριο, έχει ο Θεός" που έλεγε και η γιαγιά μου... Κι όσο για μεθαύριο, έχει η Ευαγγελία ιατρείο... Χμ... αυτό πως θα το κάνουμε τώρα να μοιάζει γιορτή; Δεν γίνεται λέω, δεν γίνεται! Και ούτε ο καλός ο λόγος το σώζει... Μμμ... λίγο τραγούδι ίσως;  
"Πάμε κάπου, πάμε κάπου"
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου


ShareThis